می، ابوای کوتاهی با صدای تیره است که در اصل در شمال شرق ترکیه نواخته می‌شد. امروزه این ساز در گروه‌های موسیقی محلی سراسر ترکیه حضور دارد. می از چوب سخت ساخته می‌شود، اما بهترین چوب برای ساخت آن چوب آلو است. می از سه بخش تشکیل شده است: بدنه، قمیش و گیره. گیره با بالا و پایین رفتن روی قمیش، کوک می را تنظیم می‌کند. گستره‌ی صوتی می یک اکتاو است. روی بخش بالایی می هفت سوراخ انگشت و در بخش پایینی آن یک سوراخ شست وجود دارد. می در ترکمنستان و آذربایجان «بالابان» یا «بالامان» نامیده می‌شود. می را می‌توان به‌عنوان ساز تکنواز به کار برد؛ از سوی دیگر، در گروه‌نوازی می‌تواند ملودی بنوازد، صدای واخوان ایجاد کند یا نقش همراهی‌کننده داشته باشد. در کاتالوگ ما انواع بسیار متنوعی از می در اندازه‌های مختلف وجود دارد که همگی دست‌ساز و باکیفیت هستند. برای بازدید از ما در استانبول یا مرور کاتالوگ ما از طریق وب‌سایت تردید نکنید. ما باور داریم که می مناسب خود را با بهترین ارزش در اینجا پیدا خواهید کرد.
تاریخچه‌ی ساز می
بسیاری از مورخان و پژوهشگران بر این باورند که می با مونائولوس، سازی که در دوران باستان به‌طور گسترده به کار می‌رفت، ارتباط دارد و همان معنایی را دارد که بالابان در آذربایجان یا دودوک در گرجستان. بنابراین بالابانِ اولیا چلبی همان می است.
بیشتر پژوهشگران معتقدند که می سازی قدیمی‌تر از سرنا است. نیای سرنا و سازهای مشابه آن، می است. می و سازهای مشابه آن که در دسته‌ی ابواهای استوانه‌ای قرار می‌گیرند، پیشینه‌ای کهن‌تر از سرناها دارند که به‌عنوان سازهای مخروطی پرصدا شناخته می‌شوند. ساز هشت‌سوراخه‌ای که در منطقه‌ی قارص به کار می‌رود نیز نشان می‌دهد که قدمت می به دوران باستان بازمی‌گردد. همین هشت سوراخ در سازهای مونائولوس دوره‌ی بطلمیوسی مصر نیز یافت شده است.
کهن‌ترین منابع درباره‌ی می به عبدالقادر مراغه‌ای (1350 – 1435) بازمی‌گردد. عبدالقادر مراغه‌ای گزارش داده است که این ساز صدایی نرم و غمگین دارد. دو قرن پس از عبدالقادر، اولیا چلبی تعریفی مشابه به کار برد: «بلبان (بالابان) سازی است که در شیراز اختراع شده و صدایش شبیه سرنا نیست. در میان ترکان 100 نوازنده دارد.» افزون بر همه‌ی این‌ها، در دوره‌ی جمهوری پژوهش‌های بسیاری درباره‌ی می انجام شده است.