سنتور ایرانی باکیفیت NAS-202

• کوک: گام سل (G)
• ابعاد: 90 × 26.5 × 7 سانتی‌متر
• وزن خالص: 2.90 کیلوگرم (محدودهٔ 2.80–3.10 کیلوگرم)
• سیم‌ها: برنج و فولاد
• چوب: گردو
• 9 خرک (9 KHARAK)

همراه با کیف سخت، سیم‌های اضافه، دو مضراب و آچار کوک عرضه می‌شود.

دربارهٔ سنتور

سنتور که پیشینه‌ای حدود 3500 ساله دارد، نامش از واژهٔ «Psanterin» گرفته شده که در تورات آمده است. عبرانیان از آن استفاده می‌کردند و با تفاوت‌های اندک در مصر، اروپا و ایران نیز به کار می‌رفت.

در ترکیه، استفاده از آن در سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم آغاز شد، به‌ویژه به دست Santurî Ethem Bey و Ziya Santur (1862–1952).

یک «دالسیمر کلاسیک» که معمولاً به شکل جعبه‌ای از چوب گردو و چوب‌های کمیاب مشابه ساخته می‌شود، از 72 تا 160 رشته سیم تشکیل شده است. این سیم‌ها با ضربهٔ مضراب‌های کوچکی (zahme) که آن‌ها نیز چوبی‌اند نواخته می‌شوند. سازهایی را که هم زهی و هم کوبه‌ای هستند، کوردوفون می‌نامند. این ساز از نظر ظاهری به قانون شباهت دارد.

سنتور سال‌ها در موسیقی عثمانی به کار رفته و از دیرباز در بسیاری از کشورهای اروپایی و آسیایی جایگاهی استوار دارد. اما در ترکیه، به دلیل نبود پشتوانهٔ مناسب در نظام موسیقی ترکی، سازی کم‌کاربرد باقی ماند. پس از آغاز سدهٔ بیستم علاقه به این ساز دوباره زنده شد، هرچند محدود ماند.

برخلاف قانون، هر دو طرف بدنه ذوزنقه‌ای است. سنتور ایرانی از گروه‌های سه‌تایی سیم تشکیل شده که روی جعبه‌ای ذوزنقه‌ای از چوب کشیده شده‌اند. شمار این گروه‌های سیم به‌تدریج در طول زمان افزایش یافت و گسترهٔ صوتی ساز را وسیع‌تر کرد. سیم‌ها به‌وسیلهٔ خرک‌هایی که روی صفحهٔ رویی قرار دارند به دو یا سه گروه تقسیم می‌شوند.

سنتور با ضربه زدن مضراب‌های کوچکی که سرشان لاستیکی است بر سیم‌ها نواخته می‌شود.

در سده‌های میانه، سنتور ایرانی در ایران بسیار رایج بود. تاریخ‌نگاران هم‌نظرند که این ساز از ایران به همهٔ کشورهای شرق و غرب راه یافت. اگر یانگ‌چین چینی را کنار بگذاریم، همهٔ سازهای از نوع «سنتور» که در سده‌های میانه و پس از آن به کار رفته‌اند، شکل ذوزنقه‌ای دارند.