تار ایرانی ET-202

• سازنده: Afshari
• کاسه: توت
• دسته: توت
• صفحهٔ دسته: استخوان
• گوشی‌ها: گردو

اقلام همراه:

• کیف سخت 
• مضراب 
• سیم اضافی

دربارهٔ تار: 

تار سازی زهی با دستهٔ بلند است که در ایران، آذربایجان، گرجستان، ارمنستان و تا حدی در ترکیه به کار می‌رود. «تار» در فارسی به معنای «سیم» است. به نوازندهٔ تار «تارزن» یا «تاریست» می‌گویند. گسترهٔ صدای این ساز دو و نیم اکتاو است. این ساز 8 سال پیش در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد.

در ساخت بدنهٔ سه‌بخشی تار از 3 نوع چوب مختلف استفاده می‌شود. کاسهٔ آن از دو کاسهٔ کوچک و بزرگ تشکیل شده و معمولاً از چوب توت ساخته می‌شود. از چوب توت استفاده می‌شود تا هنگام تراشیدن کاسه ترک برندارد و صدا زیباتر شود. دسته معمولاً از چوب‌های سخت‌تری مانند گردو ساخته می‌شود و برای بخش سر، که «سر» نامیده می‌شود، از چوب فندق استفاده می‌شود.

تار ایرانی چهار نوع دارد: تار تک‌نوازی به طول 86-89 سانتی‌متر، تار ارکستری به طول 83-86 سانتی‌متر، تار هنرجویی به طول 72-76 سانتی‌متر و تار کورا.

تار ایرانی را می‌توان به شیوه‌های مختلف کوک کرد، اما برخی کوک‌ها برای دستگاه‌های خاص مناسب‌ترند. گسترهٔ صدای تار تقریباً دو و نیم اکتاو است. روی دسته بیست‌وپنج تا بیست‌وهشت پردهٔ روده‌ای قابل تنظیم بسته شده است. این پرده‌ها جای نت‌ها را نشان می‌دهند و از رودهٔ گوسفند ساخته می‌شوند. تار ایرانی با مضرابی نواخته می‌شود که معمولاً از برنج و به طول 3 سانتی‌متر است. نیمی از مضراب با موم پوشانده می‌شود تا نوازنده بتواند آن را به‌راحتی نگه دارد. اخیراً مضراب‌های پلاستیکی نیز ساخته شده است.

هرچند صدای تار ایرانی به ماندولین، جومبوش و بوزوکی شباهت دارد، شیوهٔ نوازندگی و رپرتوار متفاوتی دارد.

تار ایرانی.