Struny, futerały, stojaki i inne akcesoria do instrumentu tar
Tar to długogryfowy instrument strunowy używany w Iranie, Azerbejdżanie, Gruzji, Armenii, a częściowo także w Turcji. Perskie słowo „tar” oznacza strunę. Muzyka grającego na tarze nazywa się tarzystą. Instrument ma skalę około dwóch i pół oktawy. Tradycja budowy i gry na tarze została wpisana na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO.
Zarówno Irańczycy, jak i Azerbejdżanie uznają tar za ważną część swojej kultury. Instrument jest spokrewniony z rodziną dawnych lutni, w tym z kopuzem, a jego nazwa pojawia się już w poezji z X wieku. Do tej samej szerokiej rodziny należą między innymi setar i dutar.
Do budowy trzech głównych części taru stosuje się różne gatunki drewna. Pudło rezonansowe składa się z dwóch mis o odmiennej wielkości i najczęściej powstaje z drewna morwowego. Morwa dobrze nadaje się do rzeźbienia i sprzyja uzyskaniu pełnego brzmienia. Gryf wykonuje się zwykle z twardszego drewna, na przykład orzecha, natomiast do główki może być stosowane drewno leszczynowe.
Wyróżnia się cztery główne odmiany: tar solowy o długości 86–89 cm, tar orkiestrowy o długości 83–86 cm, tar uczniowski o długości 72–76 cm oraz mniejszy cura tar.