Twardy futerał na perski tar HTC-404

Cechy futerału

• Wykonany z polistyrenu
• Wodoodporny
• Odpowiedni do wszystkich rodzajów perskiego taru
• Lekka konstrukcja ułatwiająca podróżowanie
• Poduszki zawieszenia utrzymują tar pośrodku i zapobiegają uszkodzeniom
• Paski na ramiona i solidny uchwyt ułatwiają przenoszenie instrumentu
• Niska waga: 2,2 kg (4,85 lb)
• Jedna zewnętrzna kieszeń zapinana na zamek na akcesoria

Używanie futerału jest bardzo ważne, szczególnie aby chronić tar przed uszkodzeniami poza domem. Futerał zabezpiecza również instrument przed zabrudzeniem i ułatwia jego przenoszenie podczas długich podróży.

O perskim tarze

Tar to długoszyjkowy instrument strunowy używany w Iranie, Azerbejdżanie, Gruzji, Armenii oraz częściowo w Turcji.

Słowo „tar” oznacza po persku „strunę”. Muzyka grającego na tarze nazywa się tarzystą. Instrument ma skalę obejmującą około dwóch i pół oktawy i został wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO.

Tar jest spokrewniony z instrumentami takimi jak setar i dotar. Choć początki instrumentu nie są dokładnie znane, jego nazwa pojawia się w poezji już w X wieku. Do budowy jego trzech głównych części wykorzystuje się różne gatunki drewna. Dwuczęściowy korpus o dwóch komorach zwykle wykonuje się z morwy, która dobrze znosi rzeźbienie i sprzyja pięknemu brzmieniu. Gryf najczęściej powstaje z twardszego drewna, takiego jak orzech, a główkę można wykonywać z leszczyny.

Wyróżnia się cztery rozmiary taru: solowy o długości 86–89 cm, orkiestrowy 83–86 cm, uczniowski 72–76 cm oraz cura tar.

Tar można stroić na różne sposoby, przy czym określone stroje są preferowane dla poszczególnych dastgahów. Skala instrumentu obejmuje około dwóch i pół oktawy. Podstrunnica ma od 25 do 28 regulowanych progów z jelita, które wyznaczają położenie dźwięków. Na tarze gra się mezrabem, zwykle wykonanym z mosiądzu i mającym około 3 cm długości. Część kostki pokrywa się woskiem, aby ułatwić chwyt. Obecnie dostępne są również kostki z tworzywa sztucznego.